W tym sezonie od jakiegoś czasu przestałem ufać hamulcom w mojej OSL-ce. W pamięci miałem jeszcze całkiem udane zeszłoroczne górskie wojaże z ostrymi dohamowaniami, czy awaryjne hamowania z piskiem tylnej opony, gdy jakiś dziadek w kapeluszu wyskoczył samochodem wprost przede mnie ... ale ostatnio miałem wrażenie, że muszę zostawiać coraz większe odległości od poprzedzającego pojazdu, bo pomimo ciśnięcia na hamulce było wrażenie raczej zwalniania niż bezpiecznego szybkiego wytracania prędkości. Coś nie grało albo z moją pamięcią albo z hamulcami.
Dociągnąłem nieco "motylki" na cięgnach i jakby trochę pomogło. Przyjrzałem się bliżej i przyszło olśnienie - dźwignia hamulca nożnego zaczęła się poprostu opierać o kapę sprzęgłową! Podregulowałem i mam znowu ostry ale dobrze dawkowalny i przewidywalny hamulec tylny. Powróciło poczucie, że w razie czego wyhamuję.To rozwiązanie dźwigienki hamulcowej w pobliżu kapy sprzęgłowej jest moim zdaniem niezbyt trafione. Przy regulacji naturalnie dąży się do tego, aby pozycja dźwigienki była zbliżona jak najbardziej do kąta prostego w stosunku do cięgna, jednak jak widać trzeba ją na wielowpuście przesunąć znacząco do tyłu aby uniknąć ryzyka wspomnianej kolizji. Co pogarsza geometrię układu i siły działania. Co o tym sądzicie?
.
