Warsztat

Jakiś czas temu trafił do mnie do remontu motocykl NSU 351 zakupiony na Litwie, przez kolegę Krzysztofa. Prosto z zagranicy przywiózł go do mnie z poleceniem przywrócenia tej „agrafki” do życia. Z opisu telefonicznego miał być to motocykl z 1937 roku, trochę niekompletny. OK, przyjechał to trzeba będzie ogarnąć.

Ogarnianie jak zwykle zacząłem od oględzin i określenia czego brak a co nie jest z danego rocznika? Z wierzchu całkiem niezła kompletność (błotniki, zbiorniki, zawieszenie i koła, a nawet lampa w oryginale). Mechanika jak to określił sprzedający - „jak widać” ale podobno nie można było odkręcić pokrywy sprzęgła to nikt nie zajrzał do środka, nie mówiąc o przekopaniu bo startera nie było i skrzynia „zablokowana”. Trochę się zdziwiłem jak okazało się, że śruby (raptem 3 szt.) same wyszły z gniazd, ale po otwarciu wyszło na jaw dlaczego „nie dało się” jej zdjąć. Korpus bez wału, zamiast zaworów atrapy trzonków, w skrzyni brak części zębatek i jednego wałka. No cóż oszustwo wyszło na jaw, ale nie zmieniło to decyzji właściciela o odbudowie maszyny.

Każdy projekt renowacji zawiera pewne części, których nie można przywrócić do oryginału lub których przywrócenie jest ekonomicznie nieuzasadnione. W większości przypadków mówimy o układzie wydechowym. Oryginalne układy są zwykle wygięte, wgniecione, zardzewiałe i pokryte grubą sadzą. Zasadniczo jedyną opcją, jaką mamy my, właściciele NSU sprzed 1945 roku, jest zakup reprodukcyjnego zestawu wydechowego. Jeśli chodzi o reprodukcje części, restauratorzy, którym zależy na oryginalności swoich motocykli, preferują reprodukcje bardzo zbliżone do oryginałów. Tego rodzaju części zamienne są zazwyczaj drogie. Ale czy najdroższa część na rynku jest najlepsza i najbardziej podobna do oryginału? Czy możesz porównać, jeśli nie posiadasz odpowiedniej oryginalnej części? To pytanie, które zadaję sobie za każdym razem, gdy kupuję części do reprodukcji. W ten sposób potrzebowałem nisko umieszczonego układu wydechowego z tłumikami w późniejszej wersji do mojego 501 OSL z 1937 r.

Jacek z mińskiego "Magnet-u" od dawna kolekcjonuje motocykle NSU, które są dla niego odskocznią od szybszej jazdy nieco młodszymi motocyklami. Tym razem zaprezentował świeżo ukończony projekt 251 OS WH. Poprzednio restaurował już inny egzemplarz tego samego modelu, lecz będącego "z jednego kawałka", co było znacznym ułatwieniem. Tym razem podjął się bardziej wymagającej odbudowy mniej kompletnej sztuki "wojskowej ćwiartki" z 1941 roku. Nie obyło się więc od zakupienia replik niektórych części, np. błotników. Jak to bywa z replikami sporo czasu zajęło ich spasowanie z resztą motocykla. Gaźnik był zregenerowany w znanym "enesowym" warsztacie z Lublina, więc nie ma problemu z wolnymi obrotami czy regulacją (cytując Jacka: "chodzi jak złoto"). Motocykl reprezentuje wojenną serię, jeszcze z aluminiowaymi obudowami zespołu napędowego i typową lampą Boscha ze zintegrowaną stacyjką, ale już z siedzeniem wahliwym (popularna "katapulta"). Malowanie odzwierciedla jednak nieco późniejszy standard a więc piaskowy kolor określany jako Dunkelgelb (obowiązujący od 1943 a według niektórych źródeł nawet od 1942 roku). Nie ma tu żadnej pomyłki, bo pojazdy z wcześniejszych roczników były w czasie wojny sukcesywnie przemalowywane na nową kolorystykę, jeśli tylko przetrwały frontowe warunki oczywiście.

Uchwyt kablowy na wspornik kierownicy (niem. Kabelhalter an der Lenkerbefestigung) o numerze 56 388 występuje w katalogu części każdego modelu "dużego OSL" a więc w modelach 351/501/601 S/OS/OSL/OS WH na przestrzeni całego okresu ich produkcji. Tak więc powinien to być element popularny i powszechnie występujący w zachowanych egzemplarzach takich motocykli, ... a jednak praktycznie nikt ze znanych mi posiadaczy motocykli NSU niczego takiego nie spotkał i nawet na własne oczy nie widział. Czas więc to zmienić, bo tak się składa, że udało mi sie kiedyś takie oryginalne elementy zakupić wraz z kompletną górna półką zawieszenia. Wykonałem więc zdjęcia oraz rysunek umożliwiający samodzielne wykonanie takich cześci we własnym zakresie, zwłaszcza, że nie jest to duże wyzwanie. Myślę, że uzupełnianie posiadanych motocykli o takie pozornie nieistotne "smaczki" wyróżnia "prawdziwych smakoszy" zabytkowej motoryzacji.